Técnicos da Xunta esperando 13 anos por un concurso de traslados: "Somos os esquecidos e sufridores"

A Xunta de Galicia enfróntase a un serio problema. Unha serie de resolucións xudiciais ínstaa a duplicar as prazas na escala de servizos sociais. Con todo, lonxe de pór a iso, tomaron un camiño que os leva na dirección contraria, eliminando prazas de alto nivel, co prexuízo que supón para decenas de profesionais que levan anos demandando non só o aumento de prazas, senón a convocatoria dun concurso de traslados que parece non chegar nunca e deixa a moitos profesionais metidos nun caixón do que non poden saír, pero do que comezaron a asomar a cabeza por medio de protestas como a que protagonizaron hai unhas semanas ante o Pazo do Hórreo, até onde levaron as súas denuncias contra o conselleiro de Facenda, Miguel Corgos.

SEIS MESES QUE SE CONVERTERON EN ANOS

Desde a Plataforma Técnicos dá Xunta en Loita levan moito tempo denunciando a situación na que se atopa o colectivo dos funcionarios do ámbito social da Xunta de Galicia, con algún deles cunha década de espera nos seus expedientes agardando a ter unhas mellores condicións laborais, as mínimas para poder dicir, polo menos, que teñen certa estabilidade para poder compaxinar a súa vida familiar e a profesional. 

Os profesionais denuncian a inoperancia dunha Xunta de Galicia que a última vez que convocou un concurso de traslados a Selección Española de fútbol era a vixente campioa da Eurocopa…con Iker Casillas na portaría. Hai trece anos desde aquela -para que nos fagamos unha idea e seguindo cos exemplos futbolísticos, Lamine Yamal tiña entón seis aniños- e a paciencia do colectivo chegou ao seu límite. Unha da afectadas conta o seu caso a Galiciapress , cunha oposición aprobada hai xa dúas décadas. Con esa nota en 2005 no ano 2008 puido coller destino. 

“Desde aquela nunca puiden, como moitos compañeiros, acceder a un concurso de traslados”, lamenta. Débese, en parte, a que a súa foi unha “figura de provisionalidade”, polo que nesa praza provisional non tiña acceso a concursar nos traslados porque non eran definitivos, requisito indispensable para poder concursar. A afectada optou entón a “o que sobraba”, consciente de que o camiño nun principio ía resultar empedrado. 

O seu destino foi Redondela, confiando en que sería algo transitorio. Pasou cinco anos alí, daquela outro lustro en Vigo e máis tempo esperando por un concurso que nunca chegaba mentres a Xunta de Galicia remitía longas asegurando que os postos escollidos por estes funcionarios “eran provisionais”. “En seis meses xa volo damos en definitiva”, dicían desde San Caetano, pero a crúa réplica dos afectados é que “deses seis meses van xa cinco anos”. 

Esa falta de concreción da Xunta tampouco axudaba aos funcionarios nin ás súas familias, porque “por seis meses non te expós cambiarche de casa”. Esas prazas agora definitivas, concedidas con “o que sobraba” están agora á espera dun concurso de traslados que, a diferenza de como ocorre noutros ámbitos como Sanidade ou Educación, onde adoitan ser anuais, na escala de técnicos dos social, que son os encargados de casos especialmente sensibles, tratando con colectivos vulnerables, nun gremio cunha importante presenza de mulleres, senten hoxe como “os esquecidos” pola Xunta.

“Os máis sufridores e os máis esquecidos”, critican desde a plataforma, onde recalcan a gran “carga emocional” que soportan no seu día a día ao tratar casos que supoñen levar moito traballo a casa na cabeza, co “desgaste” que iso provoca. “Tomamos decisións moi complexas, actuamos como xuíces. De nós depende retirar ou non a tutela dun menor, por exemplo”, argumentan. Si a iso hai que sumas desprazamentos dunha hora para chegar ao lugar de traballo, como nos contan afectados da plataforma, máis aqueles desprazamentos que requira a xornada en si -en ocasións hai que visitar centros, familias, xulgados…- o esgotamento é aínda maior, repercutindo na calidade do servizo.

“Reclamamos o concurso porque entendemos que si tes os méritos, se opositas para ese traballo, se tes a formación, sabes que vas traballar en casos complicados, pero o que non esperas é que non cumpran cos teus dereitos como funcionario, que para iso dedicaches anos estudando”, reiteran desde un departamento onde hai psicólogos, traballadores sociais ou auxiliares que se atopan na mesma situación de indefensión. 

MELLORAS PERO CON VOLTA Á CASA DE SAÍDA

A solución da Xunta até agora foi “ofertar comisións de servizo”, co que os afectados “melloraban” un pouco as súas condicións, pero coas súas deficiencias, pois son postos onde os funcionarios poden estar dous anos, pero si pasado ese tempo alguén o pide, deben abandonar ese posto. O problema é que a Xunta sacou unha oferta de prazas sen resolver a situación dos funcionarios, unha maneira, din, de “facer a casa polo tellado”. 

“Sacáronse as prazas, saíu a convocatoria, aprobaron unha serie de persoas e a Xunta non tiña onde metelas”, censuran. O resultado? Sacar aos funcionarios das comisións e enviar a esa xente nova a niveis máis altos do que correspondía, a pesar de que os que ocupaban antes ese posto tiñan os méritos, a experiencia e a bagaxe para poder estar onde estaban. Desa forma, alguén que entraba por primeira vez, aqueles con as mellores notas, gozaba de mellores condicións que alguén cunha década de traballo ás costas.

O “dano colateral”, como os definen os propios actores políticos, foi ter que volver distribuír a decenas de funcionarios afectados, que perdían as condicións nas que atopaban, desprazándoos de novo a outros postos lonxe das súas casas. “Foi horrible, foi un desgaste emocional, de rabia, de inxustiza… A Xunta di que premia por méritos e capacidade e é mentira. Se fose así tombariamos a todos os novos, pero non nos deixan demostralo”, quéixanse desde a plataforma, volvendo ao “serán seis meses” de antes. 

No medio deste traumático proceso, alguén caeu na conta de que casos similares se declararon institucionais ao non admitir os nomeamentos provisionais. “Os que aprobaron metéronse como provisionais, como fixeran connosco. Alguén se deu conta de que esa figura non existía por unha modificación, un cambio que a Xunta debía coñecer. Unha metedura de pata tremenda”, aseguran os damnificados, que viron nese recurso xudicial unha saída ao ter a razón dos tribunais: esa praza non se podía dar ao ser provisional.

No entanto, e para rizar máis o rizo, este caso o que provocou foi que, xusto cando saíu o concurso que tanto tempo levaban esperando, o proceso paralizouse, deixando de novo aos afectados nun limbo onde só poden acceder, unha vez máis, aos “restos”, que adoitan ser “as prazas máis duras e complexas”, as que verdadeiramente curten aos profesionais, como recoñecen. “Enriquecen moito profesionalmente. Todo o mundo debería empezar por aí. Pero agora ter que facer dúas horas para ir e volver, cando tes fillos…”. 

"MIR OPERANDO A CORAZÓN ABERTO"

A gran perda é para os cidadáns, que ten un servizo peor, e para a propia administración, que ve como ese valor atesourado durante moitos anos pérdese. “É coma se meten aos MIR a operar a corazón aberto e aos experimentados a tratar un catarro”, ejemplifican, apostilando que entre a nova remesa “seguro que hai compañeiros buenísimos”, pero que non teñen a experiencia dos veteranos.

As súas demandas chegaron xa até o Parlamento de Galicia e os contactos cos grupos foron intensos nos últimos meses, pero desde o Partido Popular fan caso omiso aos seus rogos. “Non nos atenden, o trato é horrible, moi desagradable”, reprenden. “Nós non temos culpa do voso erro e estámolo pagando soamente nós”, apostilan desde o colectivo.

Por agora seguen tentando esgotar todas as liñas de diálogo sen contemplar a convocatoria dunha folga, sen renunciar a celebrar máis protestas. “Imos paso a paso”, subliñan, confiando en que se abran máis canles para poder discutir e contar coa solidariedade doutros colectivos, como ocorreu no seu día coa escala de Ciencias nunha situación semellante.

“Falamos dun campo onde fan falta moitas máis prazas. Hai anos que veñen pedindo máis, porque hai unha gran demanda, hai peticións de xuíces, do TSXG pedindo máis persoal por todos os atrasos que hai, a externalización de servizos á que se tivo que recorrer, xuízos que se atrasan porque non hai persoal especializado… Bastaría con crear os postos que retiraron. É un gasto necesario que non fan, pero si o fan en horas extra, empresas privadas…un diñeiro que non ten sentido, que bastaría con reorganizar a administración, con sentar e escoitarnos, e non malgastar o diñeiro como fan”, resolven.