Rúas ‘humanizadas’ ou caos? A verdade da convivencia peón-tráfico

Rúas ‘humanizadas’ ou caos urbano? A verdade incómoda sobre a convivencia peón-tráfico

Estamos na rúa, diante dos nosos portais.

Tranquila, silenciosa, empedrada… só para residentes. Os poucos coches que circulan fano a unha velocidade limitada a 20Km/h. Ou iso soñabamos… aquela noite sucedeu algo.

Un zumbido como o dunha motocicleta eléctrica subindo a rúa (só escóitalo porque o resto é silencio).

Velocidade? 90Km/h aproximadamente (segundo a policía)

Limitación real? 20Km/h

Son do impacto: plástico contra pedra, seco, brusco, rápido… Paaam!

Seguido dun chirrido dun motor eléctrico bloqueando mentres roza con pezas que se desencaixaron dalgún compartimento: como a cabeza e as dúas pernas do condutor.

Mentres tanto, polos barrios “humanizados”, aos veciños só quédanos ironizar entre nós…

É un alivio saber que unha zona de preferencia peonil, goza da tranquilidade de non ter o cerebro en “modo ameaza” porque en calquera momento vas ter que esquivar a unha máquina de dúas toneladas que vai pasar ao teu lado triplicando a velocidade permitida, ocupando o 80% do ancho total da rúa e cun condutor coa mirada fixa no smartphone.

Esta é a prioridade dos políticos que traballan para mellorar a calidade de vida das persoas: permitir que os seus cidadáns non cheguen tarde á súa casa despois do traballo, para aproveitar máis tempo de sofá e á súa vez, impedir que poidan visualizar uns minutos máis tarde os últimos vídeos de Ti Tok, claramente transcendentes, que melloran o estado de ansiedade que sofren as súas mentes.

Tampouco hai ningún problema coa permisividad dos coches; están deseñados e comercializados para que os usuarios os usen como ansiolítico, non como ferramenta. Isto lexitima, sen ningunha dúbida, que a maioría non entenda a relación entre o pedal do acelerador e a velocidade (algo non moi difícil de asociar en realidade).

Chegados a este punto, non podes pedirlle aos usuarios de vehículos que respecten a velocidade máxima permitida no centro urbano (limitada a 30Km/h) desde 2021.

Pasaron 5 anos desde que se implementaron as limitacións lóxicas para que a convivencia tráfico-peón goce de certa harmonía, e os políticos aínda apelan á conciencia dos condutores por propia convicción.

Esta é a situación: por unha banda temos aos fabricantes de coches que non paran de mellorar o efecto Peltzman. Por outro, unha poboación de vehículos con falta de conciencia, que non para de crecer. Creo que non necesitamos a un enxeñeiro de datos para coñecer estas dúas variables imprescindibles.

O resultado desta ecuación tampouco require a un Nobel en matemáticas: os responsables políticos de mobilidade e tráfico (e a propia alcaldía) están a multiplicar exponencialmente as probabilidades de accidentes, situacións tráxicas e mortes por inconsciencia porque non pon solución a un problema evidente.

Un problema que se pode solucionar cun investimento mínimo. Só fai falta entender cousas como que a “media de velocidade” dun tramo concreto, non é unha medida eficiente para determinar si están a respectarse as normas lóxicas de seguridade, e moito menos dunha convivencia agradable.

Isto non só sucede en rúas limitadas a 30 Km/h, senón en rúas específicas de convivencia co peón, no noso caso en todo o barrio de San Pedro, pero tamén en Fontiñas e Concheiros.

Os condutores non circulan, compiten polo mellor tempo para clasificar para a tempada de rallyes. Pero a diferenza dos pilotos profesionais, estes fano co teléfono diante.

Esta é a realidade do que sucede; “a cultura do coche”. E para comprender o nivel de preocupación real entre os responsables, é interesante ver que fan os políticos no pleno do concello e como pasan as horas cando os están gravando. Denle unha volta, a ver que lles suxire iso.

Sabendo que non podemos depender da conciencia dos condutores, non é tan difícil entender que só nos queda recorrer a peraltes suficientemente disuasorios como para evitar condutas perigosas.

Se os políticos non se atreven a instalar radares de control por impopularidade, que instalen badenes, pero os que fagan falta. Ao final, o que vive o condutor, é medo. Por exemplo, medo a que lle multen, e medo a romper o coche.

Van facer algo dunha vez ou van esperar a que algún xornalista lles pregunte si son vostedes responsables directos da morte de persoas en situacións tráxicas tras un longo sufrimento?