Aquel que non debe ser nomeado

No seu primeiro mandato, abalanzábame sobre o móbil en canto espertábame. De cabeza a ler a súa última ocorrencia. “Pódescho crer!”, acaba de prohibir a entrada a todos os países musulmáns. Bo, a todos non claro, aos sauditas non, e iso que a maioría do 11S eran sauditas”, clamaba entón, indignado co que hoxe sería unha menudencia.

Indignado? Mentira, co tempo aprendín que realmente non estaba indignado, polo menos ese non era o sentimento dominante. Que prohibisen a un somalí entrar en Estados Unidos dábame bastante igual, como agora me trae bastante á expectativa que lle craven unha tarifa a un viticultor francés. 

Cada unha das súas barbaridades achégame, ademais dunha golosa dose de dopamina para o meu cerebro, un calmante para as miñas dúbidas ideolóxicas.

Comprendín que co meu consumo compulsivo das súas ocorrencias en realidade o que busco é reforzar o que eu creo. Cada unha das súas barbaridades achégame, ademais dunha golosa dose de dopamina para o meu cerebro, un calmante para as miñas dúbidas ideolóxicas.

O seu talento para manter a fans e detractores enganchados explica gran parte do seu éxito. Conseguiu que só se fale do que el quere. 

Cando foi a última vez que vostede discutiu con alguén sobre o empobrecimiento dos traballadores de Estados Unidos? Probablemente, pasou menos tempo desde que se enfadou con alguén a conta da inmigración ou Venezuela.

En termos moi xerais, na historiografía hai dous polos. Os historiadores que cren que Alemaña non invadiría Polonia se a nai de Adolf prestoulle máis atención de neno e aqueles que cren que, vistas as salvaxes condicións de Versalles, era inevitable que, tarde ou cedo, os alemáns buscasen desquite.

A verdade, probablemente, estea, como sucede a miúdo, nun punto intermedio.

Se o presidente dos Estados Unidos non necesitase sentir sempre centro de atención, probablemente o número un da ditadura venezolana seguiría á fronte e non o seu número dous. Con todo, si en Venezuela non houbese moito petróleo a repartir, a súa atención saltase a outro lugar.

Así que o mundo está patas para arriba non é só porque haxa un sociópata na Casa Branca, pero iso axuda. 

O problema de raíz son as razóns que nos levan a prestar atención a persoas así.

Marcuse argumentou que en Estados Unidos había máis aparencia que realidade de democracia, pois na práctica só podíase elixir entre dúas fórmulas case idénticas.  

Esa ilusión de democracia, por pequena que fose, desvaneceuse por completo o día que o seu pobo elixiu -libremente e sabendo perfectamente que estaban a comprar- un tirano. Aquel que tentou amañar un reconto -"só quero atopar 11.780 votos"-, que cando non o logrou alentou un golpe de estado e que agora entra en guerra ilegalmente obviando ao lexislativo. 

Con todo, o tirano laranxa é o síntoma, non a enfermidade de fondo. A República xa estaba ferida de morte antes de que Sulla marchase sobre Roma.

O problema de raíz son as razóns que nos levan a prestar atención a persoas así. Razóns que, á súa vez, son a clave para que un pobo as aúpe ao liderado.

A resposta obvia que me deu alguén con moito sentido común onte é que o elixiron porque non había nada mellor. A xente cando está moi mal recorre a alguén que ofrece solucións simples para volver a un pasado glorioso e unha lista de inimigos externos aos que culpar da decadencia. É unha receita fácil e non é a primeira vez que a vemos triunfar. Chámase fascismo.

Que facer? Aos que non somos americanos quédanos, cando poidamos, ignoralo. Nin contrariarlo -non é casualidade que o mesmo día que a xente se manifestou en Groenlandia castigase con tarifas aos que se opoñen aos seus delirios- nin halagarlo. Aos sociópatas as adulacións sácianos moi brevevemente, como acaba de comprobar María Corina Machado. A súa necesidade de dominio, de poder sobre os demais, é infinita.
 

Claro que ao xefe da Casa Branca non é posible ignoralo por completo. As nosas vidas e a dos nosos fillos dependen del. Vivimos nun pesadelo, basta que aperte un botón e todos nos converteremos en cinza.

Así que sigamos preparándonos. Estamos á altura do libro dous, pero o tempo pasa para todos. Chegaremos ao sétimo libro e tarde ou cedo teremos a oportunidade destruír a aquel que non debe ser nomeado.