Primeiro convenio nacional do téxtil cos empregados de Inditex no centro: mellores salarios, menos horas...

O sector da moda e o calzado viviu onte un fito nas súas relacións laborais. A Comisión Negociadora do I Convenio Colectivo Estatal de Grandes Cadeas Comerciais do Sector do Comercio Téxtil e do Calzado alcanzou un preacordo que senta as bases do primeiro marco regulatorio estatal para unhas 200.000 persoas traballadoras. O acordo, subscrito pola patronal ARTE —Asociación Retail Téxtil España, que agrupa a empresas como Inditex, Mango, H&M, Primark ou Hugo Boss— e os sindicatos CCOO Servizos e FETICO, chega despois de máis de tres anos dunha negociación que arrincou en setembro de 2023 e que non estivo exenta de tensións.

Para Galicia, a noticia ten unha dimensión especial: Inditex, con sede en Arteixo e con decenas de miles de empregados en todo o mundo, é a empresa máis grande integrada en ARTE e a que maior peso ten nesta negociación. O grupo fundado por Amancio Ortega opera cadeas como Zara, Massimo Dutti, Pull&Bear ou Bershka, e os seus traballadores en España veranse directamente afectados polas condicións pactadas neste preacordo.

O texto acordado regula tres grandes áreas: contratación, salarios e tempo de traballo. En materia de contratación, fíxase que os contratos por circunstancias de produción non poderán superar os nove meses de duración, e os traballadores fixos-descontinuos terán garantido un mínimo de 180 días de actividade ao ano, dos cales polo menos 90 deben ser consecutivos. Ademais, ningún contrato a tempo parcial poderá establecer por menos de 24 horas semanais, unha medida especialmente relevante nun sector onde o 60% do persoal traballa a tempo parcial.

REDUCIÓN DE XORNADA

Unha das conquistas máis valoradas polos sindicatos é a redución progresiva da xornada anual ao longo dos tres anos de vixencia do convenio: 1.770 horas en 2026, 1.760 en 2027 e 1.740 en 2028. Isto sitúa a xornada laboral por baixo das 38,5 horas semanais, un avance significativo nun sector historicamente marcado pola precariedade e a irregularidade dos horarios. Os convenios provinciais que xa contemplen xornadas inferiores manterán as súas condicións, sen que o novo marco estatal poida supor un retroceso.

En canto ao descanso semanal, a regra xeral será de dous días non consecutivos, aínda que se garante que ese descanso coincida con sábado e domingo polo menos oito semanas ao ano en 2026, dez en 2027 e once en 2028. Así mesmo, presérvanse as condicións especiais xa existentes nos convenios provinciais para datas sinaladas como Noiteboa, Noitevella, o día de Reis ou os sábados pola tarde, entre outras. 

O traballo en domingos e festivos será voluntario, aínda que o convenio asegura a cobertura do servizo se non hai suficientes voluntarios; estas xornadas serán compensadas cun plus que alcanzará os 55 euros por domingo e os 80 euros por festivo en 2028.

As táboas salariais incluídas no preacordo establecen retribucións que oscilan entre os 18.000 euros anuais para os postos do Grupo 6 —mozos, operarios de almacén e persoal de limpeza— e os 24.860 euros para os do Grupo 1. Estas subidas terán un impacto especialmente positivo sobre os contratos a tempo parcial, xa que ao aumentar tanto o salario basee como a xornada, increméntase tamén o valor da hora traballada. Como garantía adicional, as táboas serán revisables en función do que finalmente se acorde no próximo AENC, o Acordo para o Emprego e a Negociación Colectiva.

#UXT DESMÁRCASE

O convenio non contará, polo menos de momento, co respaldo de #UXT, que non subscribiu o preacordo e mantén o seu defensa da prevalencia dos convenios provinciais fronte a un marco estatal. Esta ausencia resta peso representativo ao acordo, aínda que non impide a súa validez. A posición de UXT non é nova: o sindicato leva meses defendendo que os convenios territoriais xa existentes ofrecen mellores condicións en moitos casos e que un convenio estatal podería supor unha nivelación á baixa nalgunhas provincias.

Pola súa banda, FETICO tivo que chegar ao Tribunal Supremo para recuperar o seu lugar na mesa de negociación, despois de ser excluído das conversacións. O seu secretario xeral, Antonio Pérez, subliñou a importancia deste feito e defendeu que sen a firma do seu sindicato non sería posible alcanzar o limiar de representatividade necesario para que o acordo tivese validez legal. Pérez valorou o preacordo como unha demostración de que a negociación colectiva a escala nacional é o camiño axeitado para un sector tan fragmentado como o do retail téxtil, onde até agora convivían máis de 50 convenios provinciais con condicións dispares.

UN CONVENIO QUE NON CHEGA A todos

O novo marco colectivo non será de aplicación universal. Só afectará as empresas do comercio téxtil e do calzado con persoais superiores a 400 persoas e unha superficie de venda de máis de 3.500 metros cadrados, ou con presenza en polo menos tres comunidades autónomas. 

Quedan fóra, por tanto, as pequenas e medianas empresas do sector, que seguirán rexer polos seus convenios provinciais ou de empresa. O País Vasco tamén queda excluído, en cumprimento do seu marco legal propio e do acordo interprofesional autonómico vixente.

O preacordo irá entrando en vigor de forma graduada, en función de cando vaian caducando os distintos convenios provinciais preexistentes. A próxima reunión da comisión negociadora está prevista para finais de abril, co obxectivo de pechar os flocos pendentes e avanzar cara á firma definitiva do convenio. 

Desde CCOO Servizos, que leva anos impulsando este proceso, cualificouse o resultado como unha ferramenta crave para avanzar en igualdade de condicións entre territorios e para pór fin ás diferenzas que hoxe separan a traballadores dunha mesma empresa segundo a provincia na que residan.