A guerra en Irán condiciona a negociación no convenio dos buses de Pontevedra, onde asoma a folga

A guerra en Oriente Próximo comeza a afectar aos nosos petos. Os cambios nos mercados deixan unha sensación de inestabilidade na economía global que se traslada a todos os sectores, incluído o do transporte de viaxeiros por estrada, que na provincia de Pontevedra estaba a negociar nestes momentos a firma dun convenio onde patronal e sindicatos teñen posicións enfrontadas e distantes nestes momentos. A necesidade de chegar a un acordo o máis pronto posible, antes de que a escalada do conflito poida provocar un buraco económico maior, obriga ás partes a sentar a conversar canto antes, pero non será até principios da semana próxima cando se retome un diálogo que, ao peche da última acta, non imaxinaba que o escenario no próximo encontro ía cambiar dunha maneira tan radical. 

"NON ASINAREMOS NADA POR BAIXO DO IPC"

Para este venres estaba prevista unha nova ruenión que, con todo, non terá lugar ao suspendela a patronal practicamente sobre a bucina. Fontes sindicais explican que os empresarios lles trasladaron que "xurdiu algo" e que "non podían vir". A nova data será o martes 17 de marzo, día en que uns e outros chegarán coas espadas no alto nunha negociación que ten o seu punto de partida en outubro de 2025 por un convenio caducado o 31 de decembro de 2024. 

"Estamos en marzo xa. Levamos moitos meses de negociación. Os tempos xa se están esgotando. Podemos dar unha marxe: unha reunión, dúas máis si é que isto vese con visos de avance... Pero tampouco moito máis", di con impaciencia Carlos Lamosa, de CIG-Transporte e presente na mesa de negociación. 

En conversación con este diario, Lamosa recalca que o que piden é asinar un convenio a tres anos, de 2025 até 2027, polo que agora nos atopariamos case no ecuador deste texto. Nas últimas reunións, afirma, déronse "movementos" que permiten pensar que talvez se poida chegar a un acordo entre as partes, aínda que aínda esperan resposta á proposta salarial que achegaron CIG, UXT e CC.OO. na plataforma que conforman para a negociación. 

"Non sei si serán suficientes eses movementos se non aceptan o incremento salarial. Eles ofrecen un incremento do 2,5% para cada ano e sen cláusula de revisión", detallan desde a CIG, considerando "totalmente insuficiente" a proposta. Basta con botar unha ollada ao teito o IPC o ano pasado, que se estableceu no 2,9%. "Polo menos a CIG non vai asinar ningún convenio onde o incremento quede por baixo do IPC", avanza, o que obriga aos empresarios a repensar a súa posición. 

A última solicitude porpuesta para a subida salarial achegada polos sindicatos é a do IPC máis 1,5% para o ano 2025, do 2% e o IPC para 2026 e do 2% e o IPC para 2027. As dietas, as xornadas laborais e os descansos son asuntos que, por agora, aínda deben discutir.

NEGOCIACIÓNS PREGUERRA

O problema, é que o mundo deste 13 de marzo en nada parécese ao que deixaron os negociadores cando se levantaron da mesa na última reunión. O estalido da guerra en Irán provocou unha forte subida de prezos e arrastra á economía mundial a un proceso inflacionario similar ou máis severo que o que se viviu con motivo da ocupación de Rusia en Ucraína. 

Isto supón un cambio de posturas nos sindicatos? Aparentemente non, só fai máis urxente incluír esa revisión anual do IPC. "Sexa cal for o IPC, habendo ese tipo de incremento, non nos preocupa", aclara Lamosa. O problema é se a patronal se enroca en non incorporar esa revisión ao incremento salarial que propoñen porque "se só nos soben ese 2,5%, se logo o IPC dispárase, non temos garantías". 

Con todo, cabe pensar que a cabeza da patronal atópese ocupada por outras preocupacións máis aló do convenio nestes momentos. A subida do prezo dos combustibles pode resultar unha arma arreboladiza entre as dúas partes, pois tamén os traballadores ven afectados por esta alza na súa vida diaria. Os sindicatos temen que o martes a negociación vire ao redor deste asunto e tradúzase nunha proposta para a subida salarial "que non nos convencerá". No entanto, piden ser cautos e non adiantar acontecementos nin caer nas especulacións. 

FOLGA NA PROVINCIA?

Si que hai que contemplar un escenario onde as posicións duns e outros se atrincheiren aínda máis, pois a situación en Oriente Próximo non despexa a incerteza económica nun sector que vive moi pendente do prezo do cru. O que si hai nestes momentos é unha unidade total entre os sindicatos da mesa de negociación pontevedresa -a diferenza do que ocorre cos seus homólogos da provincia da Coruña- e a aposta é manter esa unidade de acción, coa posibilidade de pór en marcha medidas de presión se non se dan pasos claros na dirección correcta. 

"Non podemos quedarnos á espera de que nalgún momento poidamos chegar a un acordo sen que isto realmente avance. Se se enquista, o que imos ter é que convocar mobilizacións", advirte Lamosa, á vez que insiste en que "os tempos xa se están esgotando" e que as perspectivas nestes momentos non son as mellores. "Canto máis imos esperar por un convenio? Non podemos esperar moito máis. Levamos case ano e medio de atraso", gabia.