O galego Manolo González esgota o seu crédito: ou gana ou á picota do Espanyol

En decembro Manolo González, nacido en Folgoso do Courel, ocupaba os titulares de Galiciapress coa pregunta de si o seu Espanyol estaba chamado a competir por unha praza de Champions League. Catro meses despois, a dúbida agora é si o técnico lucense, aínda que criado na cidade condal, chegará vivo a final de tempada. Ao momento de cuestionar un regreso do Espanyol a Europa os branquiazuis viñan de gañar ao Xetafe, era 5º clasificado e tiña por diante un duelo contra o Athletic Club que acabaría gañando. Esa foi a última vitoria do club periquito, que se esborrallou a partir desa data.

SEN REACCIÓN

Tras o triunfo contra os leóns chegou o derbi catalán contra o Barça, onde o Espanyol talvez mereceu máis, pero que claudicó contra un golazo de Dani Olmo a falta de 5 minutos para o 90 e outro de Lewandowski xa no engadido. Desde entón, o Espanyol non estivo tan preto dunha vitoria, pechando o círculo o pasado fin de semana de novo contra o Barcelona, que nesta ocasión non tivo rival e deixou os tres puntos no Camp Nou cun contundente 4-1 xusto antes de buscar a remontada en Champions contra o Atlético de Madrid.

A derrota contra o eterno rival deixa a Manolo González contra as cordas. Non é só polo ocorrido no derbi, senón que o galego lle perdeu por completo o pulso a un equipo que desde a súa última vitoria, o 22 de decembro, non sabe o que é sumar tres puntos. En 14 xornadas non logrou un só triunfo en 2026 e o Espanyol, pese ao colchón de 33 puntos co que pechou o ano, caeu até a 10ª posición, con 38 puntos catro meses despois, cultivados grazas a cinco empates ante Levante, Celta, Elxe, Oviedo e Betis.

Tampouco é por falta de gol, porque neste tempo sumou 15 dianas, pero encaixou moito, máis do dobre: 31 veces foi Dmitrovic a buscar o balón á rede no que vai de 2026 en liga para un total de 48 goles encaixados. Son con Oviedo, Mallorca e Real Sociedade o terceiro equipo con peor algarismo, só por diante de Sevilla e Levante. As sensacións son preocupantes, aínda que o traballo realizado na primeira volta permite ao Espanyol vivir con certa despreocupación, porque nin os de arriba están a apertar demasiado nin os de abaixo conseguen descabalgalo da zona media. 

O problema é si non consegue gañar inmediatamente. Son seis puntos os que aínda separan ao Espanyol de Europa, pero tamén seis os que hai de diferenza co abismo da Segunda División. Se mantén esta serie negativa, os de Barcelona pronto se verán coa auga ao pescozo e pelexando pola permanencia, que empeza a encarecer coas vitorias de Sevilla, Elxe, Levante, Mallorca e Oviedo. 

De momento o posto de González parece que non corre perigo, pero unha derrota o día 23 en Vallecas podería facer que cambiasen tórnalas. Despois ten que recibir a Levante e Real Madrid, dous equipos coas súas necesidades particulares, ou visitar as casas de Sevilla e Osasuna, cun duelo ante o Athletic de tola entre medias e pechar o campionato ante a Real Sociedade. O calendario, sen ser fácil, tampouco parece o máis exixente, pero na lea no que se meteu Manolo González todos os outeiros parecen montañas altas e escarpadas como as de Ou Courel. Toca remontar o voo, como un periquito, e canto antes.