Dous anos de éxitos de Claudio Giráldez no Celta que poden terminar este verán

Este xoves conmemóranse dous anos desde que o Celta anunciou a Claudio Giráldez como responsable do primeiro equipo celeste, un movemento que no seu día se presentou como solución de emerxencia tras a errada etapa de Rafa Benítez e que hoxe se interpreta como o inicio dunha nova era en clave deportiva, económica e identitaria para o club vigués.

A efeméride chega con Balaídos pendente do duelo contra Olympique de Lyon, no primeiro duelo dos oitavos de final da Europa League, unha cita que simboliza o salto competitivo do Celta desde a angustia polo descenso até a pelexa por consolidar no mapa europeo. Nestes vinte e catro meses, o preparador porriñés ha pasado de ser un home da casa a converter nun dos adestradores mellor valorados de LaLiga, seguido de cerca por entidades estranxeiras con proxectos máis poderosos.

Un Celta reconocible… e moi competitivo

Sobre o céspede, o cambio foi profundo: o Celta evolucionou dun equipo fráxil e dependente do resultado inmediato a un conxunto propositivo e sólido, cunha identidade táctica clara e adaptable. A idea matriz de Giráldez parte dunha estrutura que se move entre a defensa de cinco e o 3-4-3, con moita importancia na saída de balón, os carrileros altos e a ocupación dos espazos interiores, o que permite ao Celta alternar tramos de dominio con balón con fases nas que se repliega en bloque medio para buscar transicións rápidas. Esta tempada, o técnico deu un xiro máis pragmático á súa proposta, retrocedendo algúns metros para xuntar liñas, protexer mellor sen balón e explotar o contragolpe, un plan que os analistas coinciden en sinalar como clave para o rendemento actual do equipo.

O balance competitivo apoia esa transformación: nos seus 90 encontros oficiais á fronte do banco, Giráldez presenta unha media próxima a 1,6 puntos por partido, cifras que o sitúan entre os adestradores máis produtivos da historia recente do club, independentemente do gusto estético polo seu fútbol. Desde que tomou o mando na recta final da 23/24 para rescatar ao Celta do descenso, o equipo encadeou unha permanencia tranquila, un regreso a Europa e unha progresión ascendente que o mantén hoxe en posicións europeas. De feito, desde a xornada 10 da actual tempada, os vigueses sumaron tantos puntos que, nunha clasificación parcial, figurarían como o quinto mellor equipo do campionato.

Na primeira media campaña baixo o seu mando, o Celta asegurou unha salvación folgada nas últimas dez xornadas da 23/24, estabilizar na zona media-baixa tras flirtear co abismo. No curso seguinte, o conxunto celeste deu un paso máis e pechou a liga en sétima posición, accedendo de novo a competicións europeas e desmontando o cliché de club condenado a sufrir até o final.

Hoxe, a falta de once datas para o peche do campionato, o equipo móvese en torno ao sexto posto, moi preto da quinta praza, con 40 puntos en 27 partidos e unha presenza consolidada na loita por Europa, como reflicten os datos das clasificacións actualizadas.

O valor da canteira dispárase

Un dos trazos máis distintivos deste proxecto é a aposta decidida polo talento da canteira celeste, que pasou de ser complemento a converter en columna vertebral do persoal. Giráldez non se limitou a dar minutos puntuais, senón que acelerou procesos: once futbolistas formados na Madroa debutaron en LaLiga ou en Europa desde a súa chegada ao primeiro equipo, aos que se suman canteiráns que xa tiveran aparicións testemuñais con outros técnicos e que agora teñen un rol real na rotación. 

Ao mesmo tempo, o adestrador mesturou esa mocidade con veteranos de peso como Iago Aspas, Borja Iglesias ou Marcos Alonso para construír un bloque competitivo sen un once fixo, até o punto de que en 90 partidos non repetiu aliñación, o que complica enormemente anticipar os seus plans en cada xornada.​

Este modelo tivo impacto directo na economía do club, cunha revalorización patrimonial sen precedentes dos xogadores formados en casa. En apenas dous anos, o valor de mercado estimado dos canteiráns do primeiro equipo pasou de 9,4 a 70,5 millóns de euros, impulsado por operacións como o traspaso de Fer López ao Wolverhampton a pesar da súa escasa experiencia profesional, movementos que axudaron ao Celta a axustar contas  A aposta obrigou ademais a redeseñar a metodoloxía das categorías inferiores, implantando un modelo de xogo aliñado co do primeiro equipo e reforzando o sentimento identitario que conecta á afección co persoal.​

O éxito de Giráldez non se explica só desde a lousa, senón tamén desde a configuración dun corpo técnico moderno e cohesionado que lle acompaña desde a súa etapa no filial. Xunto a el traballan figuras como Robert Fernández, man dereita no banco, o analista David Areal, o preparador físico Cristian Fernández e a psicóloga Laura Centoira, responsable da faceta de coaching deportivo, un perfil aínda pouco común en staffs de LaLiga. 

Esta estrutura permitiu ao Celta afinar o traballo táctico, a preparación física e o compoñente mental, nun contexto no que a esixencia competitiva e a exposición mediática son cada vez maiores.

Cláusulas e interese de grandes clubs

O impacto do técnico porriñés non pasou desapercibido fóra de Galicia e o seu nome figura xa no radar de varios clubs europeos con proxectos ambiciosos e maior capacidade económica que o Celta. Durante o último verán, o seu perfil apareceu vinculado a entidades como o Athletic Club, pendente entón do futuro de Ernesto Valverde, e posteriormente diferentes informacións desde Alemaña apuntaron ao Bayer Leverkusen como un dos equipos que valora ao galego para o seu banco. 

Os rumores intensificáronse conforme o Celta mantivo o nivel competitivo, e na contorna do club asúmese que o actual pode ser só o primeiro de moitos movementos en torno ao futuro do adestrador celeste.

En canto ao seu contrato, o club e o técnico revisaron as condicións en até tres ocasións desde o seu salto ao primeiro equipo, endurecendo as penalizacións en caso de ruptura, pero sen modificar a duración do vínculo, que se estende até 2027, cunha cláusula que permite a calquera das partes pór fin á relación no verán de 2026.  

Nin o Celta nin o adestrador detallaron o monto exacto das penalizacións actualizadas.Esta opción incorporouse na renovación asinada en outubro de 2024, anunciada publicamente como un acordo até xuño de 2027, pero estruturada como unha tempada fixa máis outra opcional, onde o segundo ano pode cortar mediante esta cláusula. 

A presidenta do Celta, Marián Mouriño, insistiu en medios estatais en que existe unha vontade compartida de continuidade, que o adestrador é coñecedor do límite salarial e das dificultades para igualar propostas externas, e que o aspecto económico non debería ser un obstáculo para alcanzar un acordo, aínda que por agora non se formalizou unha negociación para ampliar o contrato. 

A día de hoxe, o técnico aparece nos rexistros de LaLiga como un dos adestradores máis lonxevos da Primeira División actual, compartindo banzos nesa clasificación con Manolo González e só por detrás de referentes como Simeone, Pellegrini, Míchel, Valverde, Bordalás ou Marcelino. 

En Vigo, o debate xa non é só si poderá reter ao arquitecto desta transformación, senón como consolidar un proxecto que devolveu a ilusión á bancada e colocou ao Celta no escaparate europeo desde unha mirada galega, coa canteira como eixo e Balaídos como escaparate dun fútbol que, por primeira vez en moito tempo, mírase de ti a ti cos grandes do continente.