The Rapants ante o seu concerto máis multitudinario: "Iamos ao Multiusoso a ver Mark Knopfler e agora enchémolo"

"Vivimos o soño de catro rapaces que se xuntaron nunha sala de Muros a tocar catro cancións e contar catro bobadas que pasaron nunha bebedeira". O salto daquela sala de concertos ao Multiusos Fontes do Sar parece sideral a primeira vista, pero para Xanma, Samuel, Matías e Xaquín sucedeu dunha maneira tan natural como as súas cancións. The Rapants naceu pola necesidade de facer canción experiencias vividas e agora son a banda sonora de miles de incondicionais que o vindeiro sábado 28 de marzo abarrotarán o recinto compostelán para a estrea do directo de ‘Rapants Club’, o cuarto disco dos muradáns, que seguen na crista da onda da escena galega. 

UNHA DECLARACIÓN DE AMOR Aos seus HOOLIGANS

Esta cima non os fixo cambiar en esencia, pois non abandonaron nin a gheada nin o seseo nin colgado os traxes rechamantes cos que saen ao escenario. Por cambiar non se han nin cambiado de pixama para atender a chamada de Galiciapress entre ensaio e ensaio, puíndo os últimos detalles da estrea que arrinca sendo unha declaración de amor e agradecemento aos fans e que ten a súa semente en Arzúa.

“Todo empezou cando os rapaces de Arzúa empezaron a corear iso de ‘Rapants Fans Hooligans’. Nós xa pensabamos en facer algo para os fans e a idea do club. Había que darlle algo de agradecemento á nosa xente que nos segue a todos lados. Creo que o merecen”, declaran. 

No entanto, o disco evolucionou en moitas direccións, porque non só falan de amor, senón que incorporan voces tan singulares como as de Joe Crepúsculo, Sara Faro ou Antía Ameixeiras. No caso de Joe Crepúsculu recoñecen que para eles é “un referente” e que levan moito tempo escoitándoo. Todo sucedeu nun o FIV de Vilalba, onde entraron en contacto e descubriron que a admiración era mutua. 

“Non sabiamos que a el gustabámoslle. Expómoslle facer un tema xuntos e só púxonos un só pero: se o facía tiña que ser ou en galego ou en catalán. E xa lle dixemos que preparase o CELGA 4 porque lle ía a tocar cantar en galego”. Ese foi o xerme de ‘Non Sei Como’, que se converteu no primeiro sinxelo deste álbum, que conta tamén cun tema como ‘Por Que Son Así’ onde fixeron coincidir a dous integrantes de dúas bandas punteiras como Caamaño & Ameixeiras e Fillas de Cassandra.

“Con Antía e Sara o produtor pensou que nos virían ben unhas voces femininas. A de Sara é unha voz moi recoñecida e tiñamos moi fácil poder facelo. Con Antía xa coincidiramos en varios momentos, temos relación, e puidemos contar con esta parte feminina que nos encanta, porque lle dá unha intimidade especial ao tema, algo super agradables, unhas voces doces e que nos puxeron moi contentos”, admiten. 

A SOAR COMO HARRY STYLES

Esas achegas dos produtores corresponden ao traballo de Anxo Ferreira (ex Novidades Carminha), Raúl Pérez (A Mina) ou Miguel León (Boavista), persoas que significaron unha bocanada de aire fresco con respecto ao disco anterior e perfilar as doce pezas do ‘Rapants Club’.

“Foi un cambio grande con respecto ao outro disco, que era máis estridente, un son máis antigo, que tamén nos molaba moito. Nunca repetimos na produción porque nos gusta aprender de todos. De feito, con Anxo por exemplo foi como un ‘Open your mind’. Chegamos e dixemos ‘Wow!’”, comentan aínda sorprendidos, pensando que a dirección de debían tomar ía máis en sintonía con bandas como The Strokes ou Arctic Monkeys e non con Harry Styles, algo que podería parecer nas antípodas dos de Muros, pero non.

“Anxo díxonos que había que soar como Harry Styles. Fixémoslle caso e acabamos sacando un son brutal. A xente á que lle ensinabamos o disco notábao e nós tamén, aínda que sempre que imos gravar, como non temos referencia, cremos que sempre está guapísimo”, din con sinceridade. Aterrar o apreso e o construído chega co tempo, despois de varias escoitas e unha vez que o disco está na rúa. 

Moito evolucionaron desde ‘Cariña de Raposo’, que cumpriu xa sete anos. Entre medias dous discos máis e un selo máis que reconocible nas súas cancións, sen renunciar a darlle unha volta a porca á súa proposta e non quedar ancorados nunha mesma onda. Paradoxalmente, os rapantes din tocar “igual que sempre, coas mesmas ganas”, aínda que cunha perspectiva máis crítica agora que o seu percorrido lles permite ver todas as caras do poliedro. 

“O do selo propio é algo que nos di moita xente. Non saberiamos explicar por que. Non o percibimos. Pero que iso pase…é unha tolemia. Que alguén escoite tres acordes e diga ‘Son eles’. É unha tolemia chegar a iso, que sexamos tan reconocibles no noso estilo porque, á fin e ao cabo, o facer para abrirche portas a novos estilos, pero salgue iso e, foder, moi ben”, comentan sobre un disco onde atopamos uns rapantes “máis arriscados, con cancións máis baladas, con outros instrumentos, máis sintetizadores…”

DO FONTES DO SAR...A SAN LÁZARO?

A reacción e a acollida non puido ser mellor. Non esconden o feito de estar “flipando” por todo o que se xerou ao redor dos seus concertos no que xa se denominou como “febre rapante”. O sucedido coa estrea de ‘A Máquina do Bo Rolo’, cando esgotaron as entradas da Sala Capitol en 15 minutos e obrigaron a programar dúas datas seguidas colgando o cartel do ‘Sold Out’ en ambas foi só a antesala de deixar sen papel nun primeiro momento o Multiusos Fontes do Sar, algo que só poden definir como “unha fumada guapa” logo de ver que había que ampliar o aforamento do coliseo compostelán. 

“#Meter no batifondo do Sar, que ao mesmo tempo é unha ilusión, cando algún dos nosos primeiros concertos como público foron aquí para ver a Marea ou Mark Knopfler…que aquí vén xente de primeiro nivel, e, de súpeto, vas tocar ti aí. E encima o cheas! É unha animalada”, coinciden. A idea ao principio era que non quedase ninguén fóra, que bastaba cunha data onde entrase moita xente, pero a realidade superou todas as expectativas. 

“Saíu todo moi ben. Estamos contentísimos. Estamos nunha nube! Non esperabamos isto nin de coña cando empezamos catro colegas de Muros tocando e dándolle golpes ás cousas”, rememoran. Agora, e visto o ocorrido en Santiago, xa non hai teito e xa todo é mover entre o “sky is the limit” e o “eu que sei”. 

“Que pode ser os seguinte? A saber. Non imos a fliparnos. Imos aos poucos. Para chegar ao Vero Fenda hai moito que percorrer. Se se pode repetir o Multiusos, repítese; se hai que facer unha Capitol, faise. Non temos problema”, aseveran a piques de deixar sen papel os despachos de billetes no Fontes do Sar. 

O aumento do público é directamente proporcional ao aumento da esixencia que se marcan e da ansiedade que se xera para, din, devolver ese amor que lles chega desde as bancadas e a pista. Admiten ter “moita máis presión” porque “a esixencia é grande, cada vez maior” porque os discos se fan “para que gústeche a ti, pero á vez pensando en que ten que gustar a outros, porque estas vivindo de isto… Estamos contento co disco e estamos a ensaiar para que o directo sexa algo moi potente, que a xente llo pase ben e estar á altura”. 

Resulta complicado (imposible) calibrar onde se situou o listón hoxe de The Rapants, pois a súa música influíu en moitas persoas, xa sexa no seu día a día, de festa, en momentos alegres ou tristes. Os seus integrantes tentan non pensar moito niso, aínda que ás veces si que de cando en vez xorde algunha referencia ao seu impacto na música, na cultura galega, na pegada que están a deixar como grupo, que lles fai ter presente a dimensión do conseguido, aínda que “nós facemos o que nos gusta, por amor á arte”. 

RAPANTS CLUB ON TOUR

Ese amor á arte levounos a traspasar as fronteiras máis aló de Pedrafita, actuando en festivais e salas de toda a xeografía nacional. Desde Bilbao a Madrid, o cheo foi unha constante na última xira do grupo, onde os asistentes non eran necesariamente galegos na diáspora, senón que outra moita xente achegábase a descubrir a The Rapants. “O máis importante é ver que o idioma non é unha barreira e que a xente goza do concerto”, valoran, coa confianza de que o club aumente con este novo álbum. 

Para os próximos meses xa confirmaron a súa presenza en festivais como o PortAmérica ou o San Isidro de Madrid. O plan é estar todo o verán de ruta, de punta a punta e “facendo o que máis nos gusta”. Pronto se coñecerá o itinerario da formación, que pasou de tocar naquela sala de Muros para contar catro bobadas a facer a súa campaña promocional do seu último disco nun iate de luxo, todo un glow up. 

“Non creas que non o pensamos!”, subliñan, á vez que din que “todo estaba pensado”. “É no noso pobo. Somos os mesmos catro rapaces e o soño vai seguir sempre”, aventuran antes de citar a Eskorbuto e o seu “Coidado, avisámosvos, somos os mesmos que cando empezamos”. De momento, e agora en referencia ás súas cancións, outro Johnnie-Cola para eles, que mañá non hai ondas, e a que hai séguena cabalgando na súa crista como bos surferos que son.