O metal de Pontevedra ante a primeira das súas seis xornadas folga: "O sector vai máis rápido que o convenio"

ACTUALIZACIÓN: O metal de Pontevedra reacciona con miles de manifestantes clamando por salario e condicións dignas

Este xoves 7 de maio terá lugar a primeira das seis xornadas de folga convocadas no sector do metal na provincia de Pontevedra, que ten por diante un maio cargado de actividade, pois ademais desta semana hai chamadas a secundar paros os días 13 e 14 de maio e unha folga de 72 horas do 19 ao 21 de maio. Neste contexto, a deste xoves será unha primeira pedra de toque para medir o enfado dos traballadores, que tras meses esperando un acordo polo novo convenio, ven como se dilata o diálogo entre as partes, mentres os prezos soben e os seus salarios permanecen estancados.

QUEN MANDA NA MESA DE NEGOCIACIÓN?

Ante esta primeira chamada aos paros, desde UXT móstranse esperanzados de que sirva como advertencia para os empresarios nunha chamada para “tomarnos en serio” a situación crítica que atravesa o sector, a fin de “recuperar o que sempre foi o convenio do metal na provincia de Pontevedra, un referente dos convenios de toda Galicia”. 

Cristian González, portavoz do sindicato, cre que non é momento de “#quedar atrás” tras máis dunha decena de reunións que tiveron un final insatisfactorio e coa sospeita de que alguén move os fíos por fóra. “De todos os que estamos na mesa, parece que outros empresarios que non están presentes mandan máis que os que si están na mesa”, reflexionan desde UXT, que tratan de facer ver á patronal “a realidade do sector, os problemas do día a día, que non son só de salario, senón das condicións de traballo”. 

Sen dar nomes e falando de “sensacións” dentro da mesa de negociación, González reitera que hai moitas cuestións máis aló das puramente económicas que hoxe están a torpedear os acordos, como a situación nos talleres, onde con cada vez se aplica con máis frecuencia a xornada intensiva, ou o naval, onde segue imperando a xornada partida, como os “riscos” que supón “para a saúde dos traballadores e traballadoras”. 

“Na balanza hai que pór as dúas cousas, non é só unha cuestión de que os salarios suban un punto ou non. Falamos das condicións de traballo e de ter un marco no convenio do metal para todos”, refire González, que sente que até agora nas reunións cos empresarios “sempre acabamos falando do mesmo, parece que non avanzamos cando hai puntos negros e que buscar unha solución polo ben xeral”. 

O que si recoñece o portavoz é que, nun sector tan amplo, hai moitas empresas con “as súas particularidades”. O exemplo atópao en apartados como a tensión térmica, tan comentado durante a negociación, pero que “non é igual para o que está soldando nun barco que o que o fai nunha nave do Porriño”, pois as condicións dun e outro non son semellantes, pero deben estar recoñecidas nun marco común. “Se non está en ningún artigo do convenio, hai empresarios que ou o regulan ou non, pero o sector vai máis rápido que o convenio e iso fai que empresas e traballadores sálganse”, apostilan desde UXT. 

OFICIOS SEN APRENDICES

Nesa espantada, as compañías están a atoparse cunha gran dificultade, que é a falta de man de obra. Se hai anos era a ausencia de carga de traballo a que lastraba ao sector, hoxe é a dificultade para atopar persoal cualificado. “Por que non haino?”, pregúntase González, lembrando que “antes unha persoa nova empezaba como aprendiz, ía formar, porque é un traballo onde a cualificación non é dun día para outro, require dunha longa experiencia; agora non hai ese proceso, xorden problemas cando o persoal está envellecido e non hai substitución xeneracional”. 

Facer atractivo o sector para atraer a sangue novo é o gran reto, pero o contexto parece que non é o favorable porque, como explica González, a aposta non é tan firme por parte dos empresarios, tras anos de recortes. “No canto de velos como un futuro, como un investimento, entendeuse á man de obra como un gasto. O aprendiz ía ser nalgún momento un soldador de primeira cualificado, pero necesita dese proceso, pero esa cadea cargáronlla”, lamenta. 

Así, agora existe unha descompensación entre a oferta e a demanda, que os empresarios resolven “#roubar traballadores uns a outros” mentres o persoal realmente cualificado atopa oportunidades noutras comunidades que ofrecen condicións máis favorables que as que hai hoxe en Pontevedra. “É un problema que arrastramos desde hai tempo. Para ter xente con experiencia primeiro hai que sementar para logo recoller”, salienta González. 

CONCILIACIÓN E SEGURIDADE

As dificultades van máis aló, porque González explica que resulta moi difícil conciliar, pois por cuestións como as quendas partidas resulta “imposible compaxinar a vida laboral e o persoal”. “Antes a xente nova metíase no sector, agora costa unha chea e estanos envellecen. Os que non se van pola parte salarial vanse polas condicións. É fundamental establecer o marco, porque as grandes empresas fixeron o seu propio convenio. Pero fai falta un texto común que contemple todo”, subliña.

Nese documento deben figurar todo tipo de cuestións, como as relativas á seguridade dos traballadores. Dun tempo para acó estase rexistrando un aumento no número de accidentes laborais, algo que preocupa moito aos operarios, que xa saíron á rúa en tromba para denunciar os niveis de inseguridade que viven. 

González relaciona isto co feito de que moitas empresas diluíron as súas funcións, gañando peso as subcontratas, onde en ocasións “non hai unha coordinación”. “Cando baixas o nivel o risco faise maior. Hai empresas que teñen unhas condicións e outras firmas outras distintas”, insiste, con casos de traballadores que cobran máis ou menos pluses en función de cada empresa, aínda que o traballo a realizar sexa o mesmo, por falta de “un criterio claro”.

“No que cae é nunha competencia desleal e nunha espiral de precariedade entre empresas onde una cumpre e outra non, pero a que non cumpre recibe o traballo polo que poxaba a que si o fai”, razoa González, que volve pór o foco nos accidentes laborais, un factor que “non vai dunha empresa ou outra, grande ou pequena, senón que afecta a todo o sector e ten unha repercusión negativa para todos”. 

FOLGA INDEFINIDA?

A última decisión dos representantes dos traballadores foi convocar folga os días 19, 20 e 21 de maio, coincidindo coa celebración de Navalia no Ifevi. Por agora, desde UXT amornan os ánimos e din que queren ir “día a día”, esperando a ver a repercusión de mañá antes de aventurar si levarán as súas protestas á porta da feira. 

“Imos marcando ese día a día esperando que a patronal reaccione, chámennos e tómense en serio as nosas demandas”, reclama González, que tampouco quere ouvir falar de momento dunha folga indefinida, sen descartar este extremo de pleno, considerando que as presións “chegan de maneira gradual”. “Vémolo coa cesta da compra, o prezo dos alugueres, a enerxía, os combustibles…somos conscientes do esforzo dos traballadores, aos que lles custa chegar a fin de mes. Esperemos que chegue esa reacción da patronal e poidamos sentarnos, negociando as horas que fagan falta”, gabia.