Os sindicatos críticos manteñen o seu non ao acordo polo convenio da seguridade privada, que se pactará hoxe

Este martes reúnense, por enésima vez, os actores que participan na mesa de negociación por un novo convenio no sector da seguridade privada, onde atopamos tres partes ben diferenciadas. Ao carón, a patronal, composta por APROSER, FES e ASECOP, que tras empezar o diálogo cun ton duro e tentando levar a conversación cara ás incapacidades temporais e outros asuntos que nada tiñan que ver coas melloras salariais, foi moderando o ton co paso dos días; ao outro, os sindicatos, divididos á súa vez en dous subgrupos, onde atopamos os que se atopan próximos aos empresarios tras a última oferta para alcanzar un acordo, e o que conforman ELA e a CIG, que expresaron a súa negativa a asinar nas condicións actuais.

"A MESMA QUE HAI CATRO ANOS"

Na bancada dos sindicatos críticos permanece a CIG, que desde o principio das negociacións mostrou receos ao redor das verdadeiras intencións dos empresarios, considerando que as subidas propostas eran de xeito evidente insuficientes despois da escalada da inflación experimentada durante os últimos anos. “A proposta é a mesma que hai catro anos. Se non nos valía hai catro anos, pois que tampouco nos vale para agora”, razoa Pedro Pérez, representante de CIG-Servizos.

Pérez, presente na mesa de negociación, teme que o acordo poida pechar este 27 de xaneiro nos termos establecidos na última reunión. “Iso parece, non vai haber cambios”, lamenta, consciente de que a maioría sindical que representan CC.OO. do Hábtitat, FeSMC-#UXT e FTSP-USO, que acoden á negociación do convenio baixo unha mesma plataforma, podería impulsar o pacto cos empresarios. 

“Parece que lles vale, pero para nós non. É un retroceso e imos cara á perda dunha oportunidade única para poder situar ao sector de seguridade privada onde se merece estar”, reflexionan desde a CIG, que pon esa meta en “uns salarios dignos” e “unha conciliación da vida laboral e familiar que hoxe carecemos”.

INCREMENTO "INSUFICIENTE"

Cunha proposta para subir o salario un 16% nos próximos 4 anos de vixencia do convenio (un 3,5% en 2027, un 4% en 2028 e 2029 e un 4,5% para 2030, contemplando ademais un 2% adicional vinculado a un hipotético incremento do IPC), a alza da remuneración segue estando por baixo do 8% anual que defendía a CIG. “O incremento é totalmente insuficiente. Non se recupera o poder adquisitivo perdido na última década. Seguimos con máis do mesmo e si antes non se recuperaba agora tampouco se recupera a perda do poder adquisitivo”, censura. 

Para Pérez, en cambio, o feito de que se poida chegar a un acordo non resulta sorprendente porque vai na liña de “os acordos confederais propios dos sindicatos estatais”, aínda que vaian en contra do pactado para a redución de xornada até as 37,5 horas semanais, “algo que tampouco eles mesmo respectan, porque neste caso a xornada non se vai a tocar”. 

Un dos puntos críticos segue sendo a falta de man de obra nun sector que, a ollos da CIG, seguirá sen resultar atractivo para os profesionais. “Como se vai a querer facer atractivo o sector pagándoche un euro a hora cando traballas de noite, ou un euro a hora cando traballas o fin de semana? Como se pretende atraer novo talento?”, pregúntase Pérez, que cre que nestas condicións “vai faltar sempre” persoal cualificado que cubra os ocos existentes nos persoais actuais. 

“Vemos que priman máis as contas empresariais que os salarios dos traballadores que fan elevar esas contas. Nin hai redución de xornada, nin mellora das condicións de conciliación da vida laboral e familiar, mantendo un só fin de semana ao mes, aínda que agora pretendan dicir que van subir a 13 fins de semana ao ano”, critica sobre unhas contas que considera retortas e irreais. “Nin sequera permite que esa ampliación de dous fins de semana a tres fins de semana ao mes, na vixencia do convenio, garántanse que sexan sábado e domingo. Porque pode ser venres ou sábado ou domingo ou luns, porque tampouco quedou clarificado”, argumenta. 

Por outra banda, Pérez entende que, nos termos actuais, mantense unha “discriminación entre traballadores”, marcando unha distancia entre aqueles anteriores a 1994, que manteñen un plus de perigo de 170 euros, 150 euros máis que un traballador novo. “Pedimos que se equiparen todos e que todo o mundo cobre o mesmo plus de perigo. Non pode haber xente de primeira e outra de segunda, porque se levo traballados 30 anos xa teño o meu plus de antigüidade. Non ten lóxica e leva por diante unha cuestión que contempla a Constitución: a igual traballo, igual salario”, apostila. 

LICITACIÓNS NO HORIZONTE

Aínda que o actual convenio mantense vixente e o que se está negociando é con vistas a arrincar en 2027, o texto parece que se pechará con máis présas das esperadas, pois o preacordo chegará, se nada se torce, no primeiro mes do ano, aínda que as negociacións arrincaron xa no outono. Para Pérez esta é unha forma de “manter a rendibilidade das empresas” ante un panorama prometedor para as firmas da seguridade privada pola proximidade dun bo número de licitacións que sairán moi pronto a concurso. 

“Estamos a falar de centos de decenas de millóns de euros”, salienta Pérez, que entende que con este acordo as compañías contarán cunha maior seguridade á hora de facer os seus cálculos de face a presentar as súas ofertas. En todo caso, indica, é unha seguridade “falsa, porque podes subir un 10% o salario e vas ter igualmente coñecemento do que podes ofrecer”.

A dificultade, en todo caso, pode radicar en contar cun número axeitado de traballadores, pois desde a CIG prognostican que o resultado será “máis intrusismo” no sector, que xa sofre a fuga de talento a outras industrias mentres moitas xubilacións quedan sen substitución. “Estamos a nos facer trampas ao solitario”, interpreta Pérez.

Así as cousas, fontes consultadas da plataforma que integran os sindicatos maioritarios recoñecían a este diario que este acordo podería ser mellor, pero que en todo caso atopábase por encima da media do que se está asinando nestes momentos. Ao tempo, lembraban aos sindicatos críticos que o seu peso na mesa era practicamente simbólico, sen alcanzar o 2%. 

Pérez tómase estas declaracións cun punto de filosofía e humor, xa que “se están tan seguros diso, por que non queren ir a negociacións de ámbitos inferiores? Por que son os primeiros defensores do ámbito estatal? Se non hai problema con isto, non habería que ter problema para negociar no ámbito de cada un, verdade?”. A continuación, bota man dos puntos que contempla o convenio estatal, a partir dos 80 delegados, para “sufragar todas esas horas sindicais que teñen de máis nas seccións sindicais estatais e que son financiadas polas patronais”.

“A partir desa cifra tes unha liberación completa. Iso prexudica aos outros sindicatos. Non quero que me financien as patronais as liberacións sindicais que poidan haber”, subliña, considerando, á súa vez e ante o escenario actual, que a posibilidade de negociar un convenio a nivel autonómico “está lonxe, pero non é imposible”. 

PROTESTA O 29 DE XANEIRO EN SANTIAGO

“Vai depender tamén do que diga o sector realmente. Porque aquí hai xente que non soamente somos os sindicatos críticos que estamos na mesa. Hai outros que tamén son críticos e mesmo críticos dentro dos sindicatos estatais”, recalca Pérez, que xa prepara a seguinte batalla, que será o 29 de xaneiro nas rúas de Santiago de Compostela cunha mobilización desde a Alameda até a Praza do Toural convocada para todos os traballadores da seguridade privada e que se manterá “tanto si hai coma se non hai acordo”. 

Será unha oportunidade para tomarlle a temperatura aos vixiantes e ver a acollida que pode ter unha potencial firma, pois sería “un convenio que non ofrece as garantías e as melloras que pide o sector, e onde vemos que a vía estatal é unha vía totalmente esgotada”. En caso contrario, de manter o bloqueo no acordo, desde a CIG anuncian que insistirán en que “non é a vía axeitada a que se está tomando nin se están tendo en conta realmente as necesidades que teñen os traballadores do sector”.