O cura de Momán acusa á alcaldesa de Lugo de atentar contra "a alma dun pobo" ao suprimir a área de promoción do galego

O pai Patiño non é un párroco de perfil baixo. As súas homilías e cartas abertas sobre cuestións de identidade galega, pobreza ou política circularon con frecuencia en redes sociais e medios de comunicación, gañándolle unha notable notoriedade máis aló da súa freguesía rural. Nesta ocasión, interpela directamente a Candia desde unha perspectiva teolóxica: lembra que Jesús elixiu falar en arameo, a lingua do seu pobo, e non no latín do poder imperial romano, porque "Deus fala na lingua dás persoas, na lingua dá proximidade, dá identidade e dá verdade".

Na súa carta, o sacerdote defende que a lingua non é un instrumento burocrático senón "memoria, é comunidade, é tradición viva", e que unha lingua que perde presenza pública "acaba debilitar socialmente".

Os argumentos da alcaldesa

Elena Candia, do Partido Popular, xustificou a supresión da área de normalización lingüística como parte dunha reorganización da organigrama municipal orientada á eficiencia administrativa. Segundo explicou no seu momento o equipo de goberno local, as funcións de promoción do galego quedarían integradas noutras áreas de Cultura, sen que iso supoña, ao seu xuízo, unha diminución real no servizo. Os críticos da medida, entre os que se suman formacións políticas como o BNG e distintos colectivos culturais, rexeitan ese argumento e denuncian que a decisión supón un retroceso institucional na defensa do idioma propio de Galicia.

Desde Momán, o pai Patiño conclúe a súa misiva reivindicando que "amar Galicia tamén significa respectar e coidar a súa lingua", e que a fe cristiá encárnase sempre en "unha cultura concreta, nunha voz concreta e nunha maneira concreta de nomear ou mundo e a esperanza".