Pistoletazo de saída á primavera entre grafitis en catalan, lodo e pelo de foca no Festival Balbordo!

Xa está aquí. Parecía que nunca ía chegar, pero a primavera instalouse en Santiago de Compostela. Entre os carruseis de borrascas, as temperaturas glaciario e os días sen sol, a impresión era que o inverno ía quedar para sempre na capital galega. Bastaron os primeiros acordes do Festival Balbordo! para darlle unha patada á estación, demostrando que na súa II Edición esta cita postulouse como o espertador da primavera en Galicia e como un dos eventos do ano en todo o noroeste peninsular. 

No Balbordo! atoparon a fórmula ideal para triunfar: un equilibrio entre tendencia e voces autorizadas da escena nacional. Funcionoulles na primeira experiencia no Multiusos Fontes do Sar en 2025 e funcionoulles este sábado, cando convocaron a miles -os que non quedaron en casa vendo o duelo fratricida entre Obradoiro e Basquet Coruña- no coliseo compostelán, cheo até a bandeira para este segundo volume do festival.

DA MÚSICA DE RAÍZ Ao SUBNOPOP

A festa, no entanto, arrincou moito antes, no corazón da cidade, cunha sesión vermut que puxo aos máis madrugadores a bailar aos ritmos que marcaba o cántabro David Van Bylen. Non foi até as 16:30 horas coa apertura do recinto que empezou o goteo de festivaleros, que se acudiron moi pronto en Fontiñas, pois xa en De Ninghures a instantánea era a dunha moi saudable afluencia desde primeira hora que se foi acentuando co paso dos minutos.

De feito, os galegos serviron para dous propósitos: o primeiro, abrir boca; o segundo, reafirmar a aposta do Festival Balbordo! pola música do país, polas bandas e artistas con selo 'Galicia Calidade', unha marca de auga que augura moitos éxitos vista a boa saúde da escena galega. Con todo, o primeiro prato forte chegou a pasadas as 18:45 horas, con algo de atraso. Talvez o feito de que o seu concerto coincidise cos primeiros compases do Barça vs Espanyol fixo que Sidonie demorásese á hora de presentar ante un público impaciente, que perdoou inmediatamente a tardanza en cando empezou a soar 'O incendio'.

Cun dos seus clásicos abriron os barceloneses, que presentaron en Santiago o seu último álbum, 'Catalan Grafiti', o primeiro da súa longa traxectoria escrito integramente en catalán. Trufaron o seu directo con pinceladas do seu novo traballo, pero non faltaron os clásicos e momentos para o recordo, como unha sorte de procesión de castellers con Marc Ros liderando a comparsa, un estriptis sen moito que deixar á imaxinación ou cartelones para que a xente non se perdese á hora de cantar 'Non sei debuxar un can', nin himnos como 'Fascinado'. 

Entre letras absurdas (ou talvez non tanto) e ritmos psicodélicos, os da cidade condal transitaron por estradas infinitas, para terminar anunciando que hoxe non se saía (spoiler: si se saía) e remarcando que os seus incondicionais estaban onde tiñan que estar, aínda que foi na capital de Alemaña. A forza escénica de Sidonie foi a antesala perfecta para Ojete Calor, o proxecto musical de Carlos Areces e Aníbal Gómez que, co seu particular subnopop, caldearon o ambiente cando o Balbordo se penetraba nas súas horas decisivas.

NOVO DISCO E NOVOS HITS

Non houbo tempo para aburrir, pois entre concerto e concerto estaba a sempre destra man de Señora DJ para amenizar a espera cos seus ritmos de pachanga desde o alto das bancadas do Multiusos, onde por momentos parecía que non cabería nin un alfinete, sensación que se agudizou en cando Xoel López saíu a escena.

O coruñés sabía que xogaba de local, pero iso non lle permitiu relaxar. A maior atracción do día chegaba con disco debaixo do brazo pero baixo chave. En cinco días, concretamente o 17 de abril, 'Oniria Popular' verá a luz do día, o novo traballo dun Xoel López que mentres traballaba nun recompilatorio polo seu 50 aniversarios atopouse con moito máis do que esperaba, parindo así un novo disco co que deleitou aos seus entregados fans, que puideron gozar dalgún adianto como 'Campos de Castela para sempre', bombazo onde os haxa.

Non faltaron os seus clásicos, como 'Fort Dá' (si, con menos dous anos de vida xa é todo un clásico), '#Glaciario', 'De pedras e area mollada' ou 'Lodo', cancións que funcionaron que dá xenio nunha proposta escénica sen altibaixos, sempre en constante liña ascendente para terminar nun rotundo e merecido aplauso do pavillón.

A traca final chegou con Ultraligera, unha das bandas máis demandadas de todo o panorama nacional. Os madrileños aterraron nun momento no que a ninguén lle sobraba un bo abrigo de pelo de foca, pois as temperaturas eran glaciario na capital pasada a madrugada, cando empezou a retumbar a súa 'Mala teima' e outros temas que han catapultado a este prometedor grupo á cima navegando entre o grunge e o punk, reflectido tanto nas súas melodías como nas súas letras desencarnadas.

Hai tempo para a melancolía nos concertos de Ultraligera, e para mostra o seu último adianto: 'Cando todo vaia mal', un conmovedor e emocionante tema que nos evoca a todas aquelas persoas que nos deixaron, si en corpo pero non en espírito. 'Europa', aínda que sen Shinova, ou 'O baile' soaron nun show eléctrico, sen un minuto de respiro, onde fixeron público o seu agradecemento o apoio que veñen recibindo neste despegamento á fama antes de pechar con 'Lapsus', o seu último petardazo, ou 'Matanza no hotel', seguramente o seu primeiro gran hit. 

Aínda ensanguentados pola carnicería na que nos sumiron Gisme e compañía, os jaleosos enfilamos o carreiro de volta a casa, contentos por superar un ano máis o inverno e por entrar con bo pé na tempada de festivais, época que promete darnos moitas alegrías e que da man do Festival Balbordo! ponnos no carril indicado para todo o que poida vir. Ábrese a veda. Comeza a primavera, e de que maneira, neno!